Αναρτήσεις

BEST ALBUMS 2017 #01

Εικόνα
01. Peter Silberman
      Impermanence
          (Transgressive Records)
★★★★★
Ο τραγουδιστής των Antlers, μετά από ένα απρόσμενο πρόβλημα υγείας, χάνει προσωρινά την ακοή του. Όλη του η ζωή έρχεται ανάποδα. Δεν μπορεί να παίξει μουσική, δεν μπορεί να αντέξει τον ήχο της φωνής του. Αντλώντας δύναμη από τη σιωπή μιας προσευχής, ξεπερνάει αυτή τη προσωρίνη βλάβη και ηχογραφεί αυτό το δίσκο. Έξι κομμάτια με τη σωστή απόσταση ανάμεσα σε ανάσες, λέξεις και νότες . Ένα μάθημα για το απροσδόκητο της ζωής και για όλα όσα θεωρούμε δεδομένα. Ένας ευαίσθητος άνθρωπος, ένας ειλικρινής καλλιτέχνης, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση,
στον καλύτερο δίσκο της χρονιάς.



BEST ALBUMS 2017 #02

Εικόνα
02. Björk
      Utopia
      (One Little Indian)
★★★★★
Παραδείσια πουλιά, φλάουτα και beat από το μέλλον. Η σύζευξη δυο κόσμων που δημιουργεί ένα σάιμποργκ αμυντικό μηχανισμό, μια ελεγεία για την διαδυκτιακή αγάπη στην απέλπιδα προσπάθεια της να ξεπεράσει τον χωρισμό της, από τον επί χρόνια σύντροφό της. Η παρουσία του Arca στη παραγωγή, είναι καταλυτική και αναδεικνύει τις αφημηματικές τεχνικές της Björk, δίνοντας μια νέα γραφή στα μουσικά δρώμενα. Αυτή η ουτοπία δεν είναι τόσο φωτεινή, αλλά είναι μια προσωπική διαδρομή προς το φώς. Η Björk στη χώρα των θαυμάτων. Περνά μυστηριακά μονοπάτια, τραγουδάει μόνη της και χορεύει. Κατοικεί σε ένα δικό της πλανήτη έτσι κι αλλιώς, βλἐποντας πια μόνο το μέλλον.

BEST ALBUMS 2017 #03

Εικόνα
O3. Richard Dawson
       Peasant
       (Weird World)
★★★★★
Ο Richard Dawson ενσαρκώνει δέκα διαφορετικούς ρόλους στη μεσαιωνική παραβολή του 'Peasant'. Οι ήρωές παίρνουν μορφή από τα εξαίσια φωνητικά και το χαρακτηριστικό του φαλσέτο. Η χορωδία, με κρεσέντο χορού αρχαίου δράματος, επιτείνει τη δραματικότητα της μουσικής, που κινείται σε αγγλοσαξωνικά μοτίβα. Μια ετοιμόρροπη μπάντα με πρωταγωνιστή την σαράβαλη κιθάρα του, συνθέτει ένα σύχρονο παραμύθι, μια μουσικοθεατρική παράσταση με δεκα μονόλογους. Έναν κόσμο που έστησε με την βοήθεια του Sam Grand. Ένα αριστούργημα.

BEST ALBUMS 2017 #04

Εικόνα
04. Actress
      AZD
      (Ninja Tune)
★★★★★
Η πέμπτη και πιο σημαντική κυκλοφορία στη δισκογραφία του Darren J Cunningham. Η avant-gard προσέγγισή του στην dance σκηνή, γίνεται πιο προσιτή και άμεση, από τα πιο χορευτικά κομμάτια, μέχρι και τις πιο σκοτεινές στιγμές του. Ένας νέος, πιο εξωστρεφής μουσικός κώδικας, από το ιδιοφυές μυαλό του Βρετανού παραγωγού. Lo-fi παραγωγή με αρκετή βρωμιά σε μια συναισθηματική αναδρομή στην electronica των 90's. Το AZD είναι ασυνήθιστο, εμπνευσμένο και ευφάνταστο. Ένας θρίαμβος της microhouse.

BEST ALBUMS 2017 #05

Εικόνα
05.Nathan Fake      Providence      (Ninja Tune) ★★★★★
H ηχητική κατεύθυνση από το Korg Prophecy (mid-90s VA synth), υφαίνει πολυεπίπεδους και περίπλοκους ήχους με ένα συνεκτικό αποτέλεσμα στην πιο ουσιαστική και σίγουρα πιο πειραματική κυκλοφορία του Βρετανού παραγωγού. Η πληθωρική ιδιαιτερότητα αυτού του δίσκου, είναι ευέλικτη, εξελίσσεται και διαμορφώνεται συνεχώς κατά την ακρόαση. Σε δυο κομμάτια φωνητικά από τους: Prurient και Raphaelle Standell-Preston (Braids, Blue Hawaii).

BEST ALBUMS 2017 #06

Εικόνα
06. Mac DeMarco       This Old Dog       (Captured Tracks) ★★★★★ Στο ηλιόλουστο groove της αμερικανικής δυτικής ακτής και τη χαλαρή, folk pop διάθεση από τα δυο προηγούμενα άλμπουμ του, ο Mac DeMaro επιστρέφει με τα βελούδινα φωνητικά του και βιογραφικές μπαλάντες εξαιρετικής γραφής. Έχουν προστεθεί ξεκούρδιστα και πιο σκοτεινά synth με μια 80's προσέγγιση στην παραγωγή που θυμίζει και λίγο Tame Impala, ειδικά σε κομμάτια όπως το 'On the level' και 'For the First Time'. Οι στίχοι είναι εξομολογητικοί και αφορούν τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα του, που ήρθε αρωγός στην εξέλιξή του και στην ωριμότερη μουσική του εξερεύνηση. 

BEST ALBUMS 2017 #07

Εικόνα
07. Emptiness
      Not For Music
      (Season of Mist)
★★★★★
Ο Twiggy Ramirez (Marilyn Manson) ήταν μεγἀλος φάν του προηγούμενου δίσκου της μπάντας, χωρίς να το γνωρίζουν τα μέλη της. Από ένα λάθος σε μια παραγγελία του στο site τους, όταν ήταν στις Βρυξέλλες, επικοινώνησε μαζί τους επ᾽αυτού, συμπτωματικά τον ρώτησαν αν μπορεί να τους κάνει τη παραγωγή στην επόμενη δουλειά τους και είπε ναι. Τόσο απλό, για αυτή την ανυπέρβλητη ατμόσφαιρα που με 80s goth, darkwave, post- punk λεπτομέρειες κατακλύζει το ηχητικό σου πεδίο. Όλο αυτό μιξαρισμένο από τον Sean Beavan (NIN). Δεν ξέρω πόσο τυχερό είναι αυτό το συγκρότημα ή πόσα λέφτά έχει δώσει η Season Of Mist. Δεν ακουω Death-Metal, αλλά πραγματικά αυτή εδώ είναι η avant gard έδοση του, είναι κάτι διαφορετικό εντελώς. Τον έχω λάτρέψει αυτό το δίσκο από τη πρώτη στιγμή που τον άκουσα. Ψάρωσα με τα φωνητικά που μοιάζουν με απαγγελία και σα βρυχηθμός, με κάνουν να ανατριχιάζω κάθε φορα. Η αξεπέραστη έναρξη με το 'Meat Heart' καθηλώνε…